واژه حجاب هفت بار در قرآن كریم آمده است
واژه حجاب هفت بار در قرآن كریم آمده است و معناى كلمه در این هفت مورد, چیزى است كه از هر جهت مانع دیده شدن چیز دیگر شود. این آیات عبارتند از :

1ـ سوره مباركه ص، آیه 32
2ـ سوره مباركه مریم، آیه 17
3ـ سوره مباركه آحزاب آیه 53
4ـ سوره مباركه اعراف، آیه 46
5ـ سوره مباركه شوری، آیه 51
6ـ سوره مباركه فصلت، آیه 5
7ـسوره مباركه اسراء، آیه 45


اما آنچه كه به معنای پوشش و حكم شرعى حجاب و منظور ماست، ضمن آیه هایى دیگر و با تعابیرى غیر از كلمه حجاب آمده است كه در نهایت زیبایی و فصاحت میباشد. از آن جمله میتوان به آیات زیر اشاره كرد :

سوره مباركه احزاب، آیه 59 «یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُل لِّأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاء الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِن جَلَابِیبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَن یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِیمًا»

ترجمه : «اى پیامبر ! به همسرانت و دخترانت و همسران كسانى كه مؤمن هستند بگو : چادرهایشان را بر خود فرو پوشند [تا بدن و آرایش و زیورهایشان در برابر دید نامحرمان قرار نگیرد.] این [پوشش] به اینكه [به عفت و پاكدامنى] شناخته شوند نزدیك تر است، و در نتیجه [از سوى اهل فسق و فجور] مورد آزار قرار نخواهند گرفت و خدا همواره بسیار آمرزنده و مهربان است.»
در آیه مزبور كلمه جلابیبهن از جلباب گرفته شده و پوششى است كه روى همه پوششها به بر مى كنند و تقریباً مرادف روپوش یا لباس كار است كه سراسر بدن را از گردن به پایین مى گیرد.
در آیه فوق دو نكته حائز اهمیت است :
اولاً : امر به رعایت حجاب و پوشش در برابر نامحرمان از سوی خداوند قادر متعال به زنان مؤمن میباشد كه به وضوح در این آیه مشخص شده و نیاز به هیچگونه تعبیر و تفسیری ندارد.
ثانیاً : خداوند داشتن پوشش و حجاب را همچون حفاظی برای جلوگیری از آزار زنان از سوی افراد فاسق میداند كه این مطلب در مورد رعایت حجاب از سوی زنان امری بسیار مهم بوده و همانطور كه در جامعه شاهد هستیم آزار و اذیت دختران و زنان بدحجاب (حتی با نگاه) از سوی افراد بی بند و بار بسیار بیشتر است نسبت به زنان محجبه و این بدیهی است كه داشتن حجاب نامناسب یا بی حجابی خود مجوزی است برای سوء استفاده از آنان.


سوره مباركه نور، آیه 31 

«وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَیَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُیُوبِهِنَّ وَلَا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبَائِهِنَّ أَوْ آبَاء بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَائِهِنَّ أَوْ أَبْنَاء بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِی إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِی أَخَوَاتِهِنَّ أَوْ نِسَائِهِنَّ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَیْمَانُهُنَّ أَوِ التَّابِعِینَ غَیْرِ أُوْلِی الْإِرْبَةِ مِنَ الرِّجَالِ أَوِ الطِّفْلِ الَّذِینَ لَمْ یَظْهَرُوا عَلَى عَوْرَاتِ النِّسَاء وَلَا یَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِیُعْلَمَ مَا یُخْفِینَ مِن زِینَتِهِنَّ وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِیعًا أَیُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»

ترجمه : «و به زنان باایمان بگو : چشمان خود را از آنچه حرام است فرو بندند و شرمگاه خود را حفظ كنند و زینت خود را [مانند لباس هاى زیبا، گوشواره و گردن بند] مگر مقدارى كه [طبیعتاً مانند انگشتر و حنا و سرمه، بر دست و صورت] پیداست [در برابر كسى] آشكار نكنند و [براى پوشاندن گردن و سینه] مقنعه هاى خود را به روى گریبان هایشان بیندازند و زینت خود را آشكار نكنند مگر براى شوهرانشان، یا پدرانشان، یا پدران شوهرانشان، یا پسرانشان، یا پسران شوهرانشان، یا برادرانشان، یا پسران برادرانشان، یا پسران خواهرانشان، یا زنان [هم كیش خود] شان، یا بردگان زرخریدشان، یا خدمتكارانشان از مردانى كه ساده لوح و كم عقل اند و نیاز شهوانى حس نمی كنند، یا كودكانى كه [به سنّ تمیز دادن خوب و بد نسبت به امیال جنسى] نرسیده اند و زنان نباید پاهایشان را [هنگام راه رفتن آن گونه] به زمین بزنند تا آنچه از زینت هایشان پنهان میدارند [به وسیله نامحرمان] شناخته شود و [شما] اى مؤمنان! همگى به سوى خدا بازگردید تا رستگار شوید »
از این آیه نیز نكاتی استفاده میشود كه عبایرتند از :
اولاً : خداوند حكیم امر به حفظ نگاه از حرام مینماید، چرا كه نظر به حرام و انچه موجب گناه میشود كلید ورود به گناهان بیشتر و محركی برای لغزشهای بعدی میباشد.
ثانیاً : میفرماید زینت خود را از نامحرمان بپوشانید مگر آنچه پیداست كه در تفاسیر فرموده اند منظور از آنچه پیداست گردی صورت و دستها تامچ بوده و آنچه به بر این دو باشد مانند انگشتر، پوشیدن آن لازم نیست.
ثالثاً : از واژه خُمر برای پوشاندن سر و گردن و سینه استفاده شده كه از ان به مقنعه تعبیر شده است. نكته مهمی كه از این واژه دریافت میشود این است كه بسیاری از بدحجابیها بخاطر پوشیدن روسری بوده كه هر چند میتوان با انتخاب روسری مناسب و بستن صحیح آن از این نوع بدحجابی كه عموماً مقداری از موها و گردن از كناره های ان آشكار میشود جلوگیری كرد اما اگر از مقنعه بجای روسری در برابر نامحرم بعنوان پوشش استفاده شود قطعاً با واژۀ خمر همخوانی داشته و كاملا مواضع مورد نظر را پوشش خواهد داد.
رابعاً : به وضوح افرادی را كه پوشش زینت در برابر آنها لازم نیست را معرفی نموده كه با خواندن ترجمه این آیه به راحتی میتوان آن را درك نمود. لذا آنچه متأسفانه در برخی خانواده ها مرسوم شده كه در مقابل افراد فامیل از پوشش و حجاب استفاده ننموه و آنها را همچون محارم خود تلقی نموده و پوشش خود را حفظ نمینمایند با صراحت مردود شده و خطوط قرمز را برای آنها مشخص مینماید.
خامساً : میفرماید آنچنان راه نروید كه موجب آشكار شده زینتهای شما گردد. با كمی تأمل درمی یابیم كه مقصود از زینت در این آیه تنها جواهرات و زینت آلات و آرایش نیست! بلكه علاوه بر آنها مقصود اندام زنانه میباشد كه بخصوص امروزه با پوشیدن لباسهای تنگ و بدن نما، موجب آشكار شدن آنها شده كه موجب تحریك و بروز آثار مخرب می گردد.

سوره احزاب آیه 55

نیست گناهی بر زنان که بی پوشش باشند نزد پدرانشان و پسرانشان و برادران و پسران برادران و پسران خواهرشان و در نزد زنان مومنه و بندگانشان از غلام و کنیزی که این زنان مالک آنها هستند و بترسید از خدا البته خدا بر هر چیز گواهست ( همه چیز را میداند )


سوره احزاب آیه 32 و 33

«یا نساء النبی لستن کاحد من النساء ان اتقیتن فلا تخضعن بالقول فیطمع الذی فی قلبه مرض و قلن قولا معروفا* و قرن فی بیوتکن و لا تبرجن تبرج الجاهلیة الاولی و اقمن الصلوة و آتین الزکوة و اطعن الله و رسوله انما یریدالله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا»

در این دو آیه، مخاطب، زنان پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله می باشند: ای زنان پیغمبر شما همچون سایر زنان نیستید - اگر پرهیزکار باشید - مواظب باشید که در سخن نرمش زنانه و شهوت آلود به کار نبرید که موجب طمع بیماردلان گردد. به خوبی و شایستگی سخن بگوئید. در خانه های خویشتن قرار گیرید و مانند دوران جاهلیت نخستین، به خودنمائی و خودآرائی از خانه بیرون نشوید. مقصود از این دستور زندانی کردن زنان پیغمبر در خانه نیست، زیرا تاریخ اسلام به صراحت گواه است که پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله زنان خود را با خود به سفر می برد و آنان را از بیرون شدن از خانه منع نمی فرمود مقصود از این دستور آنست که زن به منظور خودنمائی از خانه بیرون نشود و مخصوصا در مورد زنان پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله این وظیفه سنگینتر و مؤکدتر است. 

سوره نور آیه 30

بگو ای پیغمبر برای مومنین که بپوشند چشمهای خود را از آنچه نظر بر آنها روا نباشد و محافظت کنند عورتهای خود را از حرام ، این چشم پوشیدن و حفظ عورت کردن پاکیزه تر است برای ایشان از بی باکی البته خدا آگاه است به آنچه میکنند.


                                                                                            

:: موضوعات مرتبط: حجاب وعفاف در قرآن